Bardzo interesujące! Myślę, że to byłby również ciekawy pomysł na wpis u Ciebie. Pozdrawiam 😉

Akurat sprawa w Chinach jest o tyle prosta, że tzw. język powszechny czyli mandaryński został w latach ’50 XX wieku obrany językiem powszechnym dość… autorytatywnie i bez podstaw. To znaczy: nawet dzisiaj sprawnie posługuje się nim zaledwie około połowa (do 70% według bardziej optymistycznych danych). Mówiąc „język” mam na myśli mowę, nie pismo – pismo jest faktycznie takie samo, natomiast wymowa różni się jak, powiedzmy, rosyjski od hiszpańskiego. Większość programów telewizyjnych i filmów bazuje więc na wymowie, która nie jest zrozumiała dla wszystkich użytkowników. To, co pomaga w zrozumieniu tekstu mówionego (i jednocześnie w nauce tej ustandaryzowanej wymowy), to właśnie napisy, zrozumiałe dla każdego absolwenta podstawówki.
Dubbingowane są natomiast bardzo często filmy rodzime, które powstały w językach innych niż mandaryński. Typowym przykładem są mandaryńskie dubbingi filmów z Hongkongu, w którym operuje się językiem kantońskim. 🙂

A to ciekawostka, pewnie w Azji historia napisów i dubbingu rozwijała się trochę inaczej niż w Europie. Chętnie bym o tym kiedyś przeczytała.

Nie znam historii Portugalii, ale możliwe, że to jest z tym związane 🙂

Cieszę się Aniu, że Ci się spodobał. Ja, odkąd poznałam historię dubbingu, napisów, inaczej patrzę na świat filmów i tłumaczy.

Ja też jak się skupiam na napisach, to coś z ekranu mi umyka. Dubbing był i jest droższą formą, dlatego Polacy byli skazani na lektora. Przyzwyczajenia i praktyki zostały do dzisiaj.