with 6 komentarzy

Nie dotykaj!(1)Któż z nas nie pamięta z dzieciństwa, gdy mówiliśmy do innego dziecka lub ono wołało do nas: „Nie dotykaj! To moje!” Jako małe dzieci w pewnym momencie mieliśmy bardzo rozbudowane poczucie własności. Z biegiem czasu gdzieś się to zatarło. Dzisiaj zachęcam Cię do cofnięcia się do tamtych czasów. Pomoże Ci to lepiej zrozumieć zaimki dzierżawcze w języku niemieckim.

Temat na wpis nasunęła mi pewnego dnia moja uczennica ( jak to brzmi 😀 ), gdy rozwiązywałyśmy jedno ćwiczenie. Postanowiłam więc podzielić się z Tobą wiedzą i wnioskami, do jakich doszłyśmy podczas wspólnych zajęć.

Zaimek dzierżawczy w języku niemieckim

Zaimki dzierżawcze to wyrazy odpowiadające na pytanie „czyj?”. Tak w skrócie można je scharakteryzować. Język niemiecki zachowuje się w tym przypadku właśnie jak małe dziecko, które doskonale wie, co należy do kogo. Jeżeli chodzi o „własność”, nie może być przypadku i właściciel musi być jasno określony. Najłatwiej dostrzeżesz to na konkretnych przykładach.

„Kinder, wir müssen los! Kommt her, aber bringt eure Spielsachen mit!“
Dzieci musimy iść! Chodźcie, tylko zabierzcie ze sobą swoje zabawki!

Dobrze, że matka wskazała o czyje zabawki chodzi, bo Jasio już planował zwinąć klocki Dorotki i przyczepkę Adama.

„Meine Kinder lassen immer ihre Spielsachen auf dem Boden liegen!“ 
Moje dzieci zawsze zostawiają swoje zabawki na podłodze!

Oczywiście, że zostawiają swoje. Gdyby mama zobaczyła, że Wojtuś zabrał zabawkę Joli z przedszkola, to by się zdenerwowała.

„Jan möchte nie seine Hausaufgaben machen.” 
Jan nigdy nie chce odrabiać swoich prac domowych.

Mamo, czepiasz się. Gdyby tylko Jan mógł odrobić pracę domową Klary… albo jeszcze lepiej z nią, nie byłoby żadnych problemów.

To tylko kilka przykładów z użyciem zaimków dzierżawczych. Zobaczmy, które zaimki odpowiadają jakiej osobie.

liczba pojedyncza liczba mnoga
zaimek osobowy zaimek dzierżawczy zaimek osobowy zaimek dzierżawczy
ich ja mein mój wir my unser nasz
du ty dein twój ihr wy euer wasz
er on sein jego sie oni/one ihr ich
sie ona ihr jej Sie Pan/ Pani/
Państwo
Ihr Pana/Pani/
Państwa
es ono sein jego

Odmiana zaimków dzierżawczych stojących przed rzeczownikiem

Nom. mein Vater meine Mutter mein Kind meine Kinder
Gen. meines Vaters meiner Mutter meines Kindes meiner Kinder
Dat. meinem Vater meiner Mutter meinem Kind meinen Kindern
Akk. meinen Vater meine Mutter mein Kind meine Kinder

Jeśli zaimek występuje bez rzeczownika, czyli zastępuje rzeczownik, który był podany wcześniej, to jedynie w Nominativ (mianowniku) otrzymuje on końcówki rodzajowe. W rodzaju męskim jest to końcówka –er, w rodzaju żeńskim –e, w rodzaju nijakim –es i w liczbie mnogiej –e.

Zwróć jeszcze uwagę na zaimek euer – wasz. Taka forma występuje tylko w Nominativ (mianowniku) rodzaju męskiego oraz Nominativ (mianowniku) i Akkusativ (bierniku) rodzaju nijakiego, we wszystkich pozostałych przypadkach następuje “utrata” środkowej samogłoski “e”:

ihr    euer Vater   eure Mutter   euer Kind   eure Kinder

Jak z pewnością zauważyłaś już na samym początku przy zdaniach z dziećmi, w języku polskim bardzo często używamy wyrazu „swój“. W języku niemieckim taki wyraz nie istnieje. Musimy bardzo konkretnie określić czyją zabawkę mamy zabrać, czyj syn nie chce się uczyć lub czyj sąsiad lubi nas podsłuchiwać. Dzięki temu nie złapiesz Niemca za słówko i nie powiesz mu zjadając jego kawałek ciasta: „No przecież nie mówiłeś, czyj kawałek mam zjeść.” Na nic się zdadzą kobiece fochy. Niemiec głupi nie jest i pamięta dobrze, czy powiedział „mein” czy „dein”.

Mam nadzieję, że dzisiejszym wpisem rozjaśniłam Ci trochę w głowie, dlaczego tak ważne jest używanie odpowiednich zaimków dzierżawczych w języku niemieckim.

Zachęcam Cię do zostawienia pod postem swojego własnego zdania z przykładowym użyciem zaimka dzierżawczego, obiecuję sprawdzić każde zdanie!


Jeśli spodobał Ci się dzisiejszy wpis, podziel się nim ze znajomymi, używając przycisków poniżej.

Podobne wpisy:

  • Pozwolę sobie bezczelnie poprawić małe niedociągnięcie. 😛
    W Dativie liczby mnogiej powinno być meinen KinderN, tzn. małe „n”, ale napisałem z wielkiej litery, żeby się wyróżniło. 😉

    • Tomku, dziękuję za czujność 🙂 Poprawiłam i przy okazji zauważyłam jeszcze jeden drobny szczegół do poprawki.

  • uuu, z tym to zawsze miałam problemy 🙂
    A tak w ogóle to cześć 🙂 jestem Ania i właśnie odkryłam Twojego bloga. Będę tu zaglądać, by sobie przypomnieć co nieco z niemieckiego, z którym ostatni kontakt miałam 15 lat temu na maturze 🙂
    Pozdrawiam 🙂

  • Aga z podróżyszczypta

    Olu rozjaśniłaś na wesoło. Dziękuję i siadam do ćwiczeń 🙂